Mijn levensmissie

Een groot deel van m’n leven ben ik bezig met vragen als: “Waarom ben ik hier?”, “Wat kan ik bijdragen aan de wereld?” en “Wat is mijn rol?“. Die vragen waren ook mijn drijfveer om de Essence training te doen en sinds de training, die ik bijna een jaar geleden heb gevolgd, vallen er steeds meer puzzelstukjes op z’n plaats en krijg ik steeds meer helderheid. En gisteren besefte dat het eigenlijk heel erg duidelijk voor me is wat mijn levensmissie is.

In april heb ik de Beyond Doubt training gevolgd. Het doel van deze training is om voorbij je angst en twijfels te gaan. Tijdens de training leer je wat intuïtie is en hoe je op basis van je intuïtie keuzes kunt maken. Ook ga je je toekomst herschrijven. Voor mij is tijdens de Beyond Doubt duidelijk geworden dat ik nog steeds de droom heb om op het podium te staan. Als kind was dit al m’n droom, maar die droom had ik ‘gearchiveerd’. Toen ik het met een collega had over die droom stelde ze een hele goede vraag: “Maar waarom is het je droom? Wat zit erachter?”. Dat was een vraag die me aan het denken heeft gezet.

Als ik terugkijk op de afgelopen 30 jaar dan is er een rode draad die daar doorheen loopt: ik wil gezien worden. En dat niet alleen, ik wil ook dat anderen gezien worden. Dat verklaart waarom ik altijd iets met ‘underdogs’ heb gehad, waarom ik me inzet voor vrouwenrechten en waarom ik er zo van kan genieten als iemand bij een talentenjacht totaal buiten verwachting een mooie en bijzondere stem blijkt te hebben. En dat verklaart ook m’n focus op persoonlijke ontwikkeling, want door de trainingen laat ik mezelf veel meer horen dan eerst. Tijdens die trainingen heb ik me gerealiseerd dat ik al heel veel power in me heb en ben ik dus in m’n kracht gezet. Dit is een cadeau wat ik iedereen gun!

Mijn levensmissie op dit moment? (want het is natuurlijk een momentopname) Mensen empoweren om zichzelf zichtbaar en hoorbaar te maken door jezelf te zijn, je uit te spreken en van jezelf te houden. Hierin wil ik een voorbeeld zijn voor andere mensen, zodat ze zien dat het mogelijk is.

Best een mooie uitkomst van mijn deelname aan het MILE Runners programma! 🙂

Sanne Meijer

Advertenties

Iets voor elke dag…

Het is voor mij inmiddels al weer 4 jaar geleden dat ik kennis maakte met de Essence training. Een collega raadde mij het aan toen ik vroeg naar een training die ging over persoonlijke ontwikkeling en persoonlijke effectiviteit. Na de website bekeken te hebben had ik het idee dat dit wel was wat ik zocht en ik schreef me direct in.

Op dat moment dacht ik dat ik iets aan ging dat mij voor die fase in mijn leven zou ondersteunen en verder helpen. Ik zocht een boost en dan ook gericht op een specifiek onderdeel van mijn werk. Ik had nooit gedacht dat ik iets aanging dat op elke gebied van mijn leven en ook voor de rest van mijn leven zoveel positieve impact zou gaan hebben.

Als ik alleen al kijk naar deze week. Gewoon een week in mijn leven.

Waar ik voorheen altijd vond dat ik alles zelf moest doen of op moest lossen, en als ik al hulp inschakelde dan zou dat tegen vergoeding zijn (bijvoorbeeld hondenuitlaatservice of loodgieter), heb ik geleerd om te kijken naar wie ik ken en wie mij zou willen helpen. Dus maandag kon ik de hele dag van huis zijn terwijl een goede vriend van mij die geen hond heeft en het heerlijk vind om te wandelen mijn hond heeft uitgelaten. Dit klinkt misschien als iets sufs of kleins, maar voor iemand die eerder een tv-meubel in elkaar zette met een nagelsetje en een mes in plaats van bij de buurman gereedschap te lenen… I’m just saying.

Maar het is meer, het is ook hoe ik in het dagelijks leven met mensen omga, waardoor dingen anders lopen.

Maandag was ik ook aan het werk bij een tekenbureau. Met deze mannen ben ik in contact gekomen via een netwerkevenement. Zij huurden mij sindsdien weleens in voor klussen die helemaal in mijn straatje pasten. Maar de laatste tijd hadden ze eigenlijk weinig werk voor me. Wel riepen ze regelmatig: “Waarom kan je nou niet tekenen? Dan zouden we genoeg werk voor je hebben!” Dus begin dit jaar heb ik een cursus gedaan om dit weer te leren, aangezien ik dit ooit op school geleerd had, maar nooit meer gedaan. En maandag… nou maandag was ik dus bij hun aan het werk. Op hun computer, met hun programma, in hun kantoor, een opdracht voor hen aan het doen. Waar zij mij voor betalen.

Een betaalde opdracht terwijl ik eigenlijk nog een stagiair ben. Ze geven mij die kans. En zodra ik een vraag heb kan ik bij ze terecht. En zodra ik een vraag heb stel ik die ook! Ik hoef het niet van mezelf al in één keer te kunnen. Ik voorkom tegenwoordig liever een fout door gewoon toe te geven dat ik iets niet weet en hulp te vragen, dan dat ik het mezelf ontzettend moeilijk maak om er dan later achter te komen dat ik het verkeerd gedaan heb en het overnieuw kan gaan doen. Ik had nooit gedacht dat de efficiëntie die ik zocht, er zo uit zou zien.

Dat is waar de Essence training voor mij uiteindelijk echt over gaat. Ik heb daar geleerd om op een andere manier naar dingen te kijken. Op een manier die ik zelf vooraf nooit had kunnen bedenken.

Dat ik efficiënter zou worden door hulp te vragen en niet meer bang hoef te zijn om fouten te maken. Dat ik samenwerking zou kunnen creëren met mensen die ik in eerste instantie niet geschikt achtte, puur door hoe ze communiceren en die nu mijn samenwerkingspartners zijn. Dat ik mezelf niet hoef te veranderen, maar wel mijn uitgangspunten kan veranderen en daardoor heel anders overkom. Dus als mijn uitgangspunt is dat ik alles wel (aan) kan, ongeacht de situatie, ik niet meer overkom als een streber die moet bewijzen wat ze weet en kan. Maar dat ik daardoor kalmer en rustiger over kom en mensen mijn leiderschap herkennen en erkennen, zonder dat ik daar hard voor hoef te werken. Ik dacht altijd dat hard werken de enige oplossing was en als dat niet de gewenste resultaten opleverde, ik gewoon nog beter mijn best moest doen. Nu, als ik merk dat ik heel hard aan het werk ben en de resultaten blijven uit, dan vraag ik ten eerste hulp en feedback, en ten tweede kijk ik naar hoe ik het anders zou kunnen doen. En dat ik dat nu doe, en elke dag toepas, dat creëert een vrijheid in mijn leven die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

I’m just saying…

Wijntje van den Bergh

bouwkundige

De essentiële trainingen voor mij

Vele jaren geleden waren we luidruchtig aan het filosoferen met een vriend van mij. Er liep een vrouw toevallig langs die haar hond uitliet. Ze mengde haarzelf kort in ons gesprek en zei in zijn ogen kijkend tegen die ene vriend van mij op een gegeven moment van: “Jij, jij moet de Essence training doen. Je hebt ook een vervolg training, de Source. Het zit in Amsterdam.”
Ik heb toen de naam goed onthouden en alle praktische zaken geregeld zoals de locatie. En toen ik eenmaal in het gebouw was om mij in te schrijven voor de Source, werd mij in de lobby door een uiterst aardige vrouw verteld dat ik niet zomaar de Source kon doen en eerst de Essence moest doen.
Ik zei dat dat ok was en heb me gelijk ingeschreven voor de Essence. En na enige tijd, heb ik dus ook de Source gedaan. Het zijn beiden intensieve trainingen geweest voor mij. Ik heb er veel geleerd over met name mijzelf. En heb nooit spijt gehad deze trainingen te hebben gedaan omdat ik er elke dag wel wat aan heb en heb gehad.
Wat ik na de trainingen ben gaan doen is dat ik veel meer dan tevoren in actie kwam en veel meer ging ondernemen dan voorheen. Dat ik minder ging denken en veel meer genieten van mijn leven. Ook heb ik veel meer dan voorheen kunnen loslaten en meer rust vinden door minder te denken. Ik zat te diep in bepaalde ingewikkelde filosofische materieën toendertijd en had moeite om dat los te laten. En direct na de Essence heb ik die dag even niks gelezen. Ik wist niet dat ik dat kon aangezien ik elke dag een bepaalde hoeveelheid stof (vrijwillig) tot mij nam. Met de jaren ben ik relatief minder gaan lezen & denken en meer gaan ondernemen, ervaren. Die trend zet in nog steeds meer en meer voort, ook na jaren van trainingen en daar ben ik trots op!

Plicht tot of recht op ontwikkeling

Ooit schreef ik: Persoonlijke ontwikkeling is net zoiets als het gebruik van de toiletborstel. Je kunt het wel nalaten, maar dat is asociaal!

Een heftige uitspraak, maar één waar ik nog steeds achter sta. Ik ben van mening dat persoonlijke ontwikkeling een plicht is. En wat je dan gaat ontwikkelen en in welke richting, dat moet ieder voor zichzelf weten. Maar om van school af te komen en alleen nog af en toe een documentaire te kijken, maar verder niets meer te doen… Dat kan gewoon niet.

Soms is die ontwikkeling bij de tijd blijven. Oma die een tablet leert gebruiken, zodat ze met haar kleinkinderen in Australie kan praten, is een mooi stukje ontwikkeling. Soms is die ontwikkeling om een stap vooruit te maken in je persoonlijke leven. En dat is waar Essence om de hoek komt kijken.

Essence is een mooie club waar je diverse gebieden van je leven onder de loep kan nemen. En net als velen, had ik een voorbeeld nodig voor ik zelf aan de gang ging. Vier mensen uit mijn familie waren mij al voor gegaan (inclusief mijn echtgenoot) voor ik mij zelf waagde aan het fenomeen genaamd Essence. Met grote beloften van noemenswaardige verschillen in 5 dagen, werd ik alleen maar sceptischer. Maar er werd mij resultaat beloofd of mijn geld terug… Mijn gedachte was; als ze dat durven te beloven, dan moet er wel iets gebeuren.

Het klopte! In 5 dagen tijd lukte het de trainers wat andere trainingen, cursussen, peuten en logen door mijn leven heen, nog nooit gelukt was. Mij terugbrengen bij de kern van de zaak. Als IK iets wil, dan moet IK iets doen. Als IK wil dat iets stopt, dan moet IK het stoppen. Oftewel: Ik ben verantwoordelijk. Wanneer ik die verantwoordelijkheid neem, kunnen er ongelooflijke dingen gebeuren.

Sinds mijn Essence training zijn we inmiddels een dikke 5 maand verder. Er is veel voor mij veranderd. Ik heb 2 trainingen aan tools in mijn rugzak; ik heb een baan sinds januari; ik inspireer anderen; de relatie mijn lieve man is zo snel zo veel beter geworden; ik heb grip op mijn leven.

Gaat alles nu perfect? Helaas! Ook ik ben af en toe mijn weg kwijt, zit te snotteren over domme beslissingen, zie het even niet meer zitten. Maar het tempo waarmee ik terug ben, de slagvaardigheid waarmee ik terugkom en de kracht waarmee ik weer doorga, is niet te vergelijken met 5 maanden geleden.

Ik heb nog wat trainingen op mijn verlanglijstje staan. Dat kan ook haast niet anders. Want ontwikkeling is als het gebruik van de toiletborstel. Ik kan het wel nalaten, maar dat is asociaal!

Petra Zoet

Delen een uitdaging!?

Op dit moment volg ik de Milerunner 4. Ik heb mij hiervoor ingeschreven, omdat ik verder wil groeien en omdat ik mijn ervaringen met anderen wil delen en doorgeven aan de trainees. En laat ik daar nu nog een mooie uitdaging in hebben gevonden. Delen deed ik niet, althans niet veel. Ik heb mijn ervaringen (positief en negatief) namelijk slechts met een handjevol mensen gedeeld. Mensen die ik zelf uitzocht, waar het goed voelde en die ik kon vertrouwen. De uitdaging ligt er voor mij dus in, om mijn positieve ervaringen met meerdere, voor mij volkomen vreemde mensen te delen.

Dit is het verhaal dat ik met jullie wil delen.

Ik had nog nooit van Essence gehoord, tot mijn vriendin er twee jaar geleden over begon. Ik zat in de put en wist niet wat te doen. Ik liep steeds in hetzelfde rondje en kwam er maar niet uit.  Ze sprak over Essence en gebruikte daar de woorden ANDERS en MOGELIJKHEDEN bij. Het was duidelijk dat ze me iets wilde vertellen, maar begreep de boodschap niet helemaal. ‘Weet je wat ik zie’, zei ze. Ze liep naar de deur en duwde haar hele gewicht (en dat is niet zoveel) tegen de deur en schreeuwde zo hard als zij kon: “Ik wil de deur openen. Doe de deur open!”. Waarna ze me aankeek en zei: “Je hoeft het alleen maar te doen” en duwde met een vinger de deurklink naar beneden en deed de deur zachtjes open. ‘Dat is wat je leert bij de Essence’, zei ze. Ik was met stomheid geslagen. Het heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik mij heb ingeschreven voor de training van juli 2015.

De Source heb ik gelijk in augustus 2015 er achteraan gedaan. In beide trainingen heb ik geleerd om meer voor mezelf op te komen, dat ik er mag zijn, dat ik mooi ben en dat ik in actie moet komen, wanneer ik iets wil bereiken.

Een jaar lang hebben mijn partner en vriendin van dichtbij gezien wat de trainingen mij hebben gebracht. Ik bruis van de energie, ik ben zeer productief en ik ga weer opgewekt door het leven. Natuurlijk heb ik ook mijn momenten, dat ik terugval in mijn oude gewoonte en dat ik ‘over een drempel’ heen moet. Echter zie ik deze drempel niet meer als een moeilijk te nemen object. Ooit heeft iemand voor mij een mooie metafoor verzonnen voor die vervelende drempel, namelijk dat de drempel ook een opstapje kan zijn naar iets moois. Deze metafoor hou ik mijzelf nog steeds voor.

Terugvallen mag, maar neem ‘het opstapje’ en gebruik de handvatten die we in de trainingen hebben gekregen. En het leven lacht je tegemoet.

Mijn partner zegt dat hij mijn ontwikkeling ziet als een kind, die zoekende is, naar een balans in zijn/haar leven. En soms voel ik mij ook zo.

Al het geleerde moet ergens een nieuw plekje krijgen. Dat betekent dat je de kast moet opruimen. De trainingen van Essence zijn hier uitermate geschikt voor.

Dank lieve vriendin dat je mij de weg naar Essence hebt gewezen, dank aan de trainers die mij zoveel hebben geleerd en nog leren. Dank lieve partner dat je mij steunt ook al ken je Essence niet.

Ik hou van jullie allemaal.

Brigit Slomp

 

 

 

Zwaar moeten vs. Mogen in lichtheid

In 2013 hebben mijn vrouw en ik de Essence en de Source samen gedaan, en daar waar zij al een paar keer assisteerde (en zichtbaar groeide) nam ik er steeds de tijd niet voor, en vorig jaar hebben we, ook weer samen, de Beyond Doubt gedaan.

Essence was goed, redelijk confronterend en leerzaam, maar de Source was voor mij het grote verschil. Dat wat diverse leertrajecten en psychologen niet deden, deed de Source voor mij. Eindelijk ‘in touch’ met mijn gevoel, sinds 30 jaar gehuild, niet meer zo hard zijn voor mezelf. Wauw!

Daarna begin 2015 een burn-out van de voorgaande jaren, en op het diepste punt eruit gekomen dankzij een opmerking dat het allemaal om keuzes draait.

Daarna, afgelopen Februari – Maart, meegedaan met een Mile.

Al een hele tijd wilde ik op zich wel mee doen met een Mile, maar omdat ik toch al zo weinig tij heb stelde ik dit steeds maar uit. Totdat iemand me, toen ik een kennis uit de Essence ophaalde, me vroeg of ik mee wilde doen aan Mile 3. Nog vóór ik me kon bedenken waarom allemaal wel niet, had ik ja gezegd. Ik had het stemmetje in mijn achterhoofd het zwijgen opgelegd met een welgemeend ‘fuck it!’ en ineens deed ik mee, en was ik een ‘MILE Runner’.

Wow! Eerst dacht ik dat ik gek werd; zoveel extra moest ik ineens! Een nóg vollere agenda, meer bellen, nóg meer afspraken maken met jezelf en de resultaten terugkoppelen met je coach, je waarden zoeken, en dat naast een tóch al te volle dag! (ik heb een eigen bedrijf voor infomercials, we doen aan event-planning en we geven een planner uit, én ik heb een -inclusief reistijd- 60-urige baan)

De eerste weken van de Mile waren vooral frustrerend, vanwege al dat moeten. En gevuld met weerstand.

De meeste weerstand voelde ik bij de verzameling van ‘moeten’ die steeds meer groeide. Ik voelde zélfs weerstand tegen mijn gekozen waarden lef en kracht.

Totdat ik me besefte dat, waar ik weerstand voel, er blijkbaar ruimte is voor groei. Omdat je tegen de rand van je comfort-zone, je grenzen aanloopt.

Doordat ik tegen mijn frustraties aan liep en blééf lopen, werd het duidelijk dat de gekozen waarden niet die waren waar ik de meeste winst uit kon halen. De meeste winst zat voor mij in lichtheid, die bleek uiteindelijk voor mij centraal te staan. Met lichtheid creëerde ik ruimte, en het moeten kon zich transformeren tot ‘mogen’.

En de lol was geboren.

Wát een ervaring, wát een team! Geweldig om zo te kunnen groeien, inzichten te mogen delen en samen te werken! Terugkoppelen wat er gebeurt, feedback krijgen over wat en hoe je functioneert, en het besef dat er nog véél meer op je ligt te wachten!

Dus op de vraag of een Mile een aanrader is wanneer je verder wilt komen kan ik alleen maar een volmondig JA! roepen. Het is niet erg om jezelf tegen te komen, net zoals het een mooie ontmoeting kan zijn wanneer je een ander tegenkomt. Het geeft verheldering, support en groei!

…Ben ik er nu?…

…Met het, dankzij de Mile groeien van mijn comfort-zone, is het duidelijk dat er nog véél meer groei mogelijk is. Mijn potentieel is eindeloos! Tenslotte is je comfort-zone, zoals in het plaatje, een cirkel die blijkbaar groter kablog170316n worden. Daarmee groeit de omtrek en dus ligt je grens verder. En is er dus nóg meer ruimte om te groeien. En daarmee kom je verder dan dat je voorheen kwam.

Dus blijf ik mijn weerstand niet uit de weg gaan, maar vraag ik, wanneer ik die tegenkom, mijzelf afvragen wát die weerstand is en hóe ik er groei uit kan halen. Nieuwsgierig in plaats van bang. Én in lichtheid, want ik moet niet, ik mág!

Pieter Huisman

Wat ik niet wist van de MILE en wel had willen weten

Weet je het nog? Je Essence training, en mogelijk ook je Source? De mijne was ondertussen ongeveer twee jaar geleden, en hoewel ik altijd wel het idee had om te willen assisteren, kwam het er niet van. Tot ik mezelf op allemaal smoesjes betrapte, en ik het vervolgens in 36 uur regelde. En, zoals je ondertussen gewend bent, erg blij het te hebben gedaan, en kan niet wachten op ronde 2!

Maar wat had ik nu willen weten, en had me geholpen om veel sneller die stap te maken? Het begint met het punt dat je de MILE kunt doen, ook zonder dat je assisteert. Ik wist niet zo goed wat ik daarbij voor moet stellen, maar het zou hebben geholpen. Ik stapte erin omdat ik wilde assisteren, en blijkbaar worden er van tevoren ook dingen verwacht.

Het is dus een programma waarin je praktisch aan de slag gaat hoe succes er in jouw leven uitziet. Succes dat voorbij je eigen verwachtingen ligt.

Wellicht had je hetzelfde als ik: je komt uit de trainingen, en je hebt superveel geleerd. De eerste maanden pas je dat toe, en je ziet enorme resultaten. Maar na een paar maanden is dat het ‘nieuwe normaal’. Ik ging niet meer voor het maximaal haalbare, en was erg tevreden met wat ik tot nu toe had bereikt. De grootste inzichten uit de Essence waren voor mij over hoe ik mezelf gedroeg naar anderen, en hoe beschermend ik kan zijn. Maar dat zijn geen hele concrete acties of stappen, en de veranderingen die ik doorvoerde waren meer instinctief.

In de MILE werd ik geholpen met het concreet stellen van doelen, en de stappen die erheen leiden. Dat heeft mij een huisje opgeleverd wat nu veel verder af is dan verwacht, veel meer uren in een website gestopt dan voor mogelijk gehouden, en een mooie tijd over bijna 2 kilometer hardlopen. Allemaal zaken waar ik makkelijk over drie maanden tevreden mee zou zijn geweest, en niet aan dacht over drie weken.

Maar dat had ik ook alleen kunnen doen, waar zit het verschil? Allereerst doordat ik met een team samenwerk, kon ik me makkelijker over tegenslag heenzetten. Daarnaast geld voor mij persoonlijk dat ik uit de ICT kom, en dus gewend ben om mijn zaken niet te plannen. We zijn altijd beschikbaar voor storingen, waardoor we niet heel structureel plannen. Maar dat gedrag nam ik ook mee naar huis. Nu ben ik veel effectiever. Deels omdat ik aantal dagen vooruit plan, en dus zaken kan combineren. Daarnaast heb ik het denkwerk al gedaan, en hoef ik geen energie te stoppen waar ik op dit moment mee bezig zal gaan. Daardoor is het veel makkelijker om tot actie over te gaan, wat nog wel een uitdaging kan zijn voor mij als analyticus. En dan zelfs als een planning niet word gehaald vanwege omstandigheden, dan heb ik heel bewust keuzes gemaakt dat iets anders belangrijker was. Daardoor focus ik me meer op het “al gedaan”-lijstje en niet op het “to-do”.

Zoals je ziet is de MILE op zichzelf al een waardevol programma, maar ben ik ook blij met de dagen die ik heb geassisteerd! Ik ben teamleider van mijn afdeling, maar doordat ik nu vanaf de achterkant meekeek, maakte ik mee hoe ik op een veel menselijker manier mensen kan laten groeien. Ik heb vaak de neiging om mensen eerst te laten zwemmen, en dan zelf de bal uit het water te halen. En ik ben ook helemaal niet altijd duidelijk welke kleur bal ik precies verwacht, en hoeveel tijd we daarvoor hebben.

Maar ook op persoonlijk vlak maak ik groei door. Ik wilde in het assisteren leren om veel meer open te zijn. Mijn kwetsbaarheid maar ook mijn fun te laten zien. Doordat ik nu niet in een individueel traject (zoals de training) zit, maar dit met elkaar doet, kreeg ik veel meer feedback over mijn groei en mijn blinde vlekken. Het is een veilige omgeving, waarin ik fouten kan maken (en misschien wel opzettelijk) zodat ik er meer van kan leren.

Als laatste is dit een individuele training waarin iedereen iets anders uit de training haalt. Maar als ik dus mezelf vergelijk met de versie voor Essence, dan staat daar een ander persoon. Maar ook deze persoon kan weer opnieuw iets leren van de lezingen en oefeningen die we doen. Voor  mij was daarin het hoogtepunt het proces op zaterdagmiddag. Ik was zelf niet in de zaal, maar door de kring achteraf, kon ik toch opnieuw een stuk “heling” ervaren. Op een dieper niveau vrede sluiten met het verleden, en op de toekomst richten. Ik heb die oefening vaker geassisteerd, dus had daar niet op gerekend, of verwacht dat daar nog iets kon verbeteren. En toch was dat zo!

Nou, nu weet je een beetje wat ik had willen weten vier maanden terug. Hopelijk moedigt dit je aan om ook voor de beste versie van jezelf te blijven gaan, en kom ik je nog ergens tegen. Ieder zijn eigen pad, take care!

Liefs,

Johan J